Bazen diyorum ki aslında kötü olmak lazım. Güleryüzlü olmak, insanlara iyi davranmak, iyimser olmak düşünüldüğü kadar hoş bir şey değil galiba. Daha sert durmak lazım. Hayır demek lazım. Kısa kesmek lazım. Ters davranmak lazım insanlara. Ancak o şekilde saygı kazanılabiliyor herhalde.
Kimse burnundan kıl aldırmazken herkesi anlamaya çalışmak niye? Empati yapan bir ben miyim bu dünyada? Ben kendimi senin yerine koyabiliyorken, sen niye kendini benim yerime koyup anlamaya çalışmıyorsun beni?
İnsanlar bayılıyor birilerini terslemeye. Laf sokmak onlar için büyük marifet. Takdire şayan hareket. Sırf gerilmemek adına uzatmıyorum öyle tartışmaları ama “laf öyle konmaz böyle konur” diyerek delireceğim bir gün, o olacak sonunda.
Agresifliğimi kontrol altına almak hayli zamanımı aldı. Çok da çaba sarfettim ve kurtuldum sonunda. Ama ara ara, üstüme gelindiğinde hortlayası var farkındayım. Fakat her şeye yeniden başlamaya niyetim yok. Zararları da olsa yararlarına baktığımda halimden memnunum. Sadece ara ara geliyorlar işte.
Ayrıca güleryüzlü ve iyimser olmak, insanlara iyi davranmak da hoşuma gidiyor. Seviyorum napiyim? E napiyim seviyorum? :)
Etiketler: cinnet, empati, sosyal hayat
5 Ağustos, 2008 -- 13:23
İnsanlar da seni seviyor :)