Patavatsız Köstebek

Trafikte arabanızla ilerlerken sol şeride geçmeden önce aynadan bakarsınız ya orada biri var mı diye. Vardır biri de geridedir biraz. Sinyalinizi verirsiniz, sola doğru hafifçe arabanın başını doğrultursunuz da arkadaki adam bir anda hızlanır ya… Size yol vermez, bir an önce arayı kapatma derdindedir. İşte o tavır aslında elindekinin değerini bilememiş ve kaybedeceğini farkettiği anda paniğe kapılan adamın tavrıdır.

O adam daha ufacık bir çocukken tanışmıştır aslında bu hisle. Uzun zamandır oynanmayan bir oyuncağını bulmuştur misafirin çocuğu. Onunla oynamaya başlamış ve muhtemelen kendisinin o oyuncakla yaptıklarından daha farklı şeyler yaparak ondan daha çok eğlenmiştir aynı oyuncakla. O da böylesi bir durumda boş durmamış, elindekini kaybetmenin eşiğine gelmiş olmanın sancısıyla hemen tepkisini göstermiştir . Çocuğun elinden kendisine ait olanı sertçe çekmiş, suratına çemkirmiştir. Sonra bir süre o oyuncakla oyalanmış ama yine bir kenara atmıştır.

Gönül ilişkilerinden de benzer tecrübeler edinmiştir aynı adam.  Sevdiği kız elinden kayıp gidene kadar, onun kendisi için ne kadar önemli olduğunu anlayamamıştır. İlişkiye gereken önemi vermemiş, sevgilisine onu ne kadar çok sevdiğini belli etmemiş, belki ilişkiden sıkılmış, belki de sevmekten yorulmuştur. Ayrılmaya kadar vardırmıştır belki işi sonunda.

Peki ayrıldıktan sonra ne olmuştur?

Başka biri gelip de aynı kızla ilgilenmeye, adamın onunla yaptıklarını yapmaya başladığında, çocukluğundaki kaybetme korkusu yeniden kaplamıştır içini. “O benimdi yaaa!..” diye tepki gösterip, eski sevgilisini geri kazanmaya çalışmış ama artık hayatın çocukkenki kadar basit olmadığını acı bir şekilde öğrenmiştir. Geri gelmemiştir giden ve adam yine elindekinin değerini bilememiştir. Bir şey daha kayıp gitmiştir elinden ve o bir şey yapamamıştır engellemek için.

Fakat bu sefer farklı olacaktı her şey. Önündeki arabayla arada açılan boşluğu, sırf gaza yeterince basmadığı için size kaptırmayacaktı.

İşte o adam size bu yüzden yol vermedi bu sabah.

Ne acıdır ki bu adamlardan trafikte bolca var. Acaba hiçbiri mi elindekinin değerini bilememiş? Hepsi mi bir şeyleri kaybetme korkusu ile yaşıyor? İki metrelik yol mu yani hayattaki tek tesellileri?

Yazık…

Etiketler: çocuk, çocukluk, kaybetmek, kıymet, sevgi, trafik