Bir e-devlet curcunası sarmıştı ya etrafı bir aralar. Gazetelerde, televizyonlarda çılgınlar gibi reklam yapmışlardı, bundan sonra her şeyi internet üzerinden yapacak T.C. vatandaşları diye. Sonra bir öğrendik ki Devletin Kısayolu‘nu kullanarak devlet işlerini halletmek için postahaneye gidip şifre almak gerekiyormuş. Güldüm geçtim tabi ki de hemen. Dedim “bizim e-devlet de bu kadar işte.”
Halbuki yanılmışım, bu kadarla kalmıyormuş komedi. Dahası da varmış.
Efenim şimdi ben naçizhane ALES muhabbetine merak saldım bu aralar. Dedim “bir bakalım neyin nesiymiş bu sınav“. Girdim ÖSYM‘nin web sitesine kılavuzdu, bilgi formuydu falan ne varsa indirdim, okudum. Bir de başvuru formu varmış. Onu da print ettim. Temiz temiz, okunaklı okunaklı doldurdum bir güzel. Sonra bir baktım formun en altında bir not: Bu form adayda kalacaktır.
Haydaaa… Madem bende kalacak bu form, niye doldurdum ki ben bunu? Ben zaten biliyorum anamın, babamın adını, telefon numaramı, adresimi…
Efenim meğerse bu ALES’e internet üzerinden başvuruluyormuş.
Ancak bu başvuruyu ben kendi kendime yapamıyormuşum. Benim adıma internetten başvuru yapsınlar diye memurlar görevlendirilmiş. Yalnız benim bu süpersonik başvuru altyapısından faydalanabilmem için üniversitelerde bulunan başvuru merkezlerinin birinden randevu almam, randevu saatinde oraya gitmem, aynı saate randevu verilen diğer adayların oluşturduğu kuyruğun sonuna geçerek bir saat kadar beklemem, sıra bana geldiğinde başvuru formunu görevli memura vermem ve memurun internet üzerinden benim adıma başvuru yapmasını istemem gerekiyormuş. Bir de webcam’den şipşak foto çekerek forma ekliyolarmış. Şahsen ben armut gibi çıktım ama eminim ki diğer adaylar da herhangi bir zerzevattan daha güzel çıkmamıştır.
Demem o ki bu harika e-devlet deneyimimden sonra postahaneden şifre alma olayına artık gülemez oldum.
Bu devlet, “e” olacak da biz de göreceğiz!
Bu arada ALES’e katılacaklara ufak bir not: Başvurular 3 Nisan 2009′da bitiyormuş. Sınav da 10 Mayıs 2009′da…
Haydi iyi şanslar!
