Benim bir defterim vardır kadim defter adını taktığım. Burada anlatmayı düşündüğüm konularla ilgili notlar alırım kadim defterime. Size anlatmaya değecek herhangi bir şey yaşabilirim, beni şaşırtan, düşündüren, güldüren hatta ağlatan bir şey gelebilir başıma her an diye yanımdadır o defter genelde.
Ancak perşembe akşamı (14.05.09) annemden gelen bir telefonla yerimden fırlayıp, apar topar çıkarken bulunduğum yerden, masanın üzerinde unutmuşum kadim defterimi. Fakat o gece ve son altı gündür yaşadıklarım, kadim defterime not düşememiş olsam da kolay kolay unutulacak cinsten değildi.
Babamın koroner yoğun bakıma alındığını öylüyordu annem telefonda, “panik yapma, babanın durumu iyi” diyordu ama sakin kalmak pek mümkün değildi.
Hastaneye vardığımda yaşlı gözlerle bana bakıyordu annem. Babamsa yorgun ve bitkindi. Göğüste yanma, sırttan soğuk terler boşanması ve kolda uyuşma şikayetiyle gelmişti babam hastaneye ve hemen koroner yoğun bakıma alınmıştı. O gece yoğun bakımda kaldı babam. Ertesi günse yapılan anjiyo sonucunda kalbi besleyen damarlardan birinin %80 tıkalı olduğu ve stand takılması gerektiğine kanaat getirilmiş; bir başka damardaki tıkanıklık ise stand takılmadan çözülmüştü.
Ameliyatı takip eden geceyi de yoğun bakımda geçirdi babam. Daha sonra da hastanedeki odasına geçti. Yalnızca kontrol için bir gün daha kalmasını istiyordu doktorlar, ancak aldığı ilaçlar nedeniyle tansiyonu bir inip bir çıktığı için bir sonraki gün de hastanede kalmasına karar verildi.
Bu sırada annem, verilen sakinleştiriciler sayesinde ayakta duruyor, babama bir şey çaktırmamaya çalışıyordu. Bense hem annem hem de babam için endişeleniyordum. Zira bundan iki sene önce de annem kalp krizi geçirmiş ve ona da iki tane stand takılmıştı. İlaçlarını aksatmaması ve aşırı heyecan, stres ve üzüntüden uzak durması gerekiyordu.
Annem kalp krizi geçirdiği sene babam da kalbine baktırmıştı. Yoğun bir iş hayatı vardı ve sağlıkla ilgili sorunlar yaşamaktan korkuyordu. Yapılan testler sonucunda babamın kalbinin sağlam olduğunu ve aşırı bunalımlar yaşanmazsa eğer önümüzdeki 5 yıl içinde kalp krizi geçirme riskinin neredeyse hiç olmadığını söylemişti doktorlar. Fakat 2007′nin sonlarında başlayan ve hala devam eden ekonomik kriz yüzünden stres ve üzüntü tavan yapınca babamın da kalbi S.O.S. verdi.
RTE, “kriz teğet geçecek” derken ekonomik krizi kastettiyse eğer teğet dediği kriz bizi deldi geçti. Ekonomik kriz, bizim alieye iki kalp hastası, 5 tıkalı damar, 3 stand ve onlarca gözyaşına mal oldu.
Yok eğer RTE ekonomik kriz sonucunda yaşanacak kalp krizlerini kastettiyse, yine pek teğet olmamakla birlikte, çok şükür kötü sona vardırmadan, bir şekilde geçtiler.
Etiketler: damar, ekonomik, ekonomik kriz, gözyaşı, hastane, kalp, kalp krizi, koroner, kriz, rte, stand, tıkanık, yoğun bakım
21 Mayıs, 2009 -- 00:48
çok geçmiş olsun, başka daha büyük üzüntüler gelmesin…