Bu davetiyeyi ayarlayan arkadaşım, benden Alman olmasın, ziyadesiyle Alman bir kişiliktir. Davetiyenin üzerinde konser başlangıcı 22.00 yazıyor diye akşam yemeğimi boğazıma dizdi. Aradı da aradı. “Lan oğlum geliyoruz işte…” Halbuse her alemci bilir, saat 22.00 de yazsa biletin üstünde, o konser 23.00′ten önce hayatta başlamaz. Ama yok efenim ille kapıda olacağız o saatt…
Efenim, 22.15 gibi girdik içeri Ghetto’dan. Jay Jay Bey ise 23.30′da falan çıktılar sahneye… Jay Jay dediğin uzun saçlı, sakallı kıtipiyoz bir herifmiş. Tam böyle “Cihangir’de oturuyorum ben” dese inanırsın yani öyle bir tipmiş ki zaten ben şüpheleniyorum “bu adam harbiden Cihangir’den ev falan tutmıuş olabilir mi?” diye.. Neredeyse her haftasonu İstanbul’da bu Jay Jay, arkadaşım!! Gün oluyoır ben gidemiyorum Taksim’e… Bu elin İsveç’lisi her Allah’ın günü orada!
Sesi güzel ama çocuğun. Su gibi söylüyor şarkıları ama bir de sahnede su içmese… Sahnede su içen sanatçıdan nefret ederim desem çok iddialı konuşmuş olur muyum diye düşündüm bir an, ama yok yani bence hiç de abartmış olmam. Hadi viski falan içmesin de en azıdan bir likör iç be kardeşim..
Bir de repertuar yapmış beyefendi ki “İntihardan önce dinlenilecek son 10 şarkı“… İçimi yedi Jay Jay içimi. Zaten iki tane şarkısını biliyordum sıra onlara gelene kadar baydım da baydım.
Ulan Jay Jay yatacak yerin yok senin!
not: Yazım bittikten sonra görsel arayışına daldım. Tam sopalık bir tipmiş bu Jay Jay eskiden. Saç sakal yapmış da adama dönmüş – ucundan accık
Geçen Salı akşamı Jazzstop‘ta Emre Türkmen‘in ilk solo performansı vardı. Ben şahsen tanımıyordum Emre Türkmen’i ama bir arkadaşım dedi ki “harika bir basçıdır, mutlaka dinlemek gerek.”
“Bass Project” adı ile düzenlenen konserde Emre Türkmen tabi ki de bas gitarıyla sahnenin en ortasında yer alıyordu ve tabir-i caizse bası konuşturuyordu. Sahne oldukça kalabalıktı. Davul, klavye, gitar, saksafon, trompet… Bilenler bilir Jazzstop’ın sahnesi pek de büyük değildir ama o kadar insanı kaldırabildi vallahi helal olsun. Tabi çocuklar da biraz göt göte duruyorlardı ama olacak o kadar.
Yer dardı belki ama oynayacağım diyen bu konuyu bahane etmezmiş anlaşılan. Bir çaldılar bir çaldılar ki sormayın gitsin. Kulaklarımın pası silindi desem yeridir. Duyduğuma göre bu proje bir defa ile de sınırlı kalmayacakmış. Yakınlarda birkaç kez daha sahne alacaklarmış İstanbul’da. Ama nerede ve ne zaman olduğunu şimdilik bilemiyorum. Öğrenirsem sizinle de paylaşacağım gençler. Şimdilik aşağıdaki video ile idare edin. Kalite biraz dandik ama iş görür, bir sonraki konsere hazırlık yapmış olursunuz.
Cemali diye bi grup vardı ya hani bi zamanlar. “Duymak İstiyorum” diye bir de şarkıları vardı onların. Kaç gündür dilimdeydi şarkı da şöyle bir rahat dinleyememiştim. Ne kadar güzel bir şarkıydı ya bu! İlk çıktığı zamanlarda koca koca siyah gözlükleri ile tanıdığımız Cemali, bu şarkıyla hafiften bir Depeche Mode tadı yakalamıştı. Şarkının girişine dikkat etsenize hele. Her an “’cause it’s no good!” diyecek gibi bir hali var.
Şimdi niye çıkaramıyorlar acaba böyle şarkıları? Çabalıyorlar da olmuyor mu? Nerede kardeşim bu Cemali?
Bir ara Zerrin Özer’le bir şeyler yapıyorlardı. Herhalde Zerrin Özer yedi bunları. Bir dönemki şişkinliğinin sebebi demek ki Cemali’ymiş.
Ya bu Zerrin Özer yakınlaşması Cemali’nin “Yetiş ya Muhammed yetiş ya Ali” tadındaki şarkısından önce miydi sonra mıydı acaba? Gerçi bu durum Zerrin Özer’in Cemali’yi hapır hupur yediği tezimi değiştirmez ama merak ettim sadece.
Zerrin Özer yemediyse de biri ya da bir şeyler yedi bu çocukların başını!
Neyse klibi izleyelim biz en iyisi. Dımdırı-dım-dıdımm
Müzik eğitimi ile ilgilenenler duymuşlardır, Berklee Müzik Akademisi diye bir akademi var. Dünyanın sayılı akademilerinden biri. Acayip yetenekli adamları keşfedip, süper donanımlı hale getiriyorlar ve bu adamlar da bizim kulağımızın pasını siliyorlar. Boston’daki bu güzide akademi, yıllardır dünyanın çeşitli yerlerinde öğrenci avına çıkıyor. Çıkıyor çıkmasına da sanki Türkiye’de müzikten anlayan, keşfedilmeye değer yetenek yokmuş gibi caanım ülkemi yıllardır es geçiyor.
Hatta Emir Çerman olmasa, geçen dönem akademi tarihinin en yüksek Türk öğrenci sayısına ulaşılmış olmasına rağmen Berklee yetkilileri Türkiye’yi es geçmeye devam edeceklermiş. Emir Çerman adındaki yetenekli müzisyen arkadaşımız üşenmemiş, uzunca bir süre uyandırmaya çalışmış hocaları mevzuya. Kendi deyimiyle “kapılarından ayrılmamış“, benim deyimimle ise yememiş içmemiş sunumlar hazırlamış, toplantılar düzenlemiş ve ne yapmış ne etmiş yetkililere, Türkiye’yi de seçme yapılacak ülkeler listesine aldırmayı başarmış.
Efenim Modern Müzik Akademisi‘nin evsahipliği yapacağı İstanbul seçmeleri 25-26 Kasım tarihlerinde olacakmış. 23-24 Kasım’da da sınavlar hakkında ön bilgiler ve alıştırmalar… Ayrıca ücretsiz seminerler ve atölye çalışmaları ile tanıtım toplantıları da yapılacakmış ve herkesin katılımına açık olacakmış. Yani benim gibi tıngır mıngır gitar çalarak kendini müzisyen sanan garibanlar da, ucundan accık da olsa, Berklee’nin tadını alacaklarmış.
Daha fazla bilgi almak isteyenler için basın bülteni burada.
Geçen haftaiçi bir arkadaşım aradı, “cumartesi akşamı Ghetto‘da Jay Jay Johanson konserine davetiye var, gelir misin?” dedi, dedim “so tell the girls that I’m back in town!”
Bir ara Zerrin Özer’le bir şeyler yapıyorlardı. Herhalde Zerrin Özer yedi bunları. Bir dönemki şişkinliğinin sebebi demek ki Cemali’ymiş.
Müzik eğitimi ile ilgilenenler duymuşlardır, 
Hatta 
